اگر غم من تویی بگذار غمگین باشم

اگر حس شعرم در نبودنت گل میکند بگذار هرگز گل نکند

اگر میدانی فردا فراموشت میکنم بدان فردا نیستم که فراشمت کنم

فردا اگر مرده باشم باز هم کنارت میمانم...

تو مي روي و مرا در غربتِ غمگين شب
براي چيدن ستاره اي، تنها مي گذاري
مي دانم
شايد تو دوست داري من مجنون شوم
آواره شوم
اما من زندگاني صحرايي نمي خواهم، نمي توانم
تو مي روي و يك بغض كال در گلو
جلوي آوازم را مي گيرد
نمي توانم تو را فرياد بزنم
گلبرگِ آخرين اميد در قلبم مي ميرد
تو مي روي و نمي داني انتظار چقدر سخت است

نظر که نمیدید و منم نمیگم که نظر بدید

ولی حالا نظر یادتون نره دیگه

خدایاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

 آن هنگام که زبان از کلام باز می ماند

و من از همه جا درمی مانم

تنها تو هستی که به دیدارم می ایی

و با کلام زیبایت مرهمی بر روح زخمی ام می گذاری

تو می آیی و مرا غرق لذت با تو بودن می کنی

و ان جاست که من حس می کنم

خوشبخت ترین انسان روی زمینم

اما هنگامی که تو میروی

من در حسرت با تو بودن فریاد می زنم:

بی تو برگ های وجودم پر از اضطراب آمدن باد است.

عزیزان نظر یادتون نره